13 november 2009
AMSTERDAM (Nieuws van Nederland) - Presentator en misdaadjournalist
Peter R. de Vries heeft via zijn website gereageerd op
het artikel dat vanmorgen in De Telegraaf is verschenen. Op zijn website schrijft De Vries: "Nieuws in De Telegraaf van vanmorgen.
John van den Heuvel en Bert Huisjes pakken uit met het verhaal dat Heineken-ontvoerder
Cor van Hout fors meedeelde in de opbrengsten van het boek dat ik over zijn leven en de geruchtmakende Heineken-kidnap in 1986 heb geschreven. Omdat ik daar vandaag wel een paar belletjes over verwacht open ik er mijn dagboek van vrijdag de dertiende maar mee… Ja, het is waar, toen ik in 1986 als 29-jarige journalist de kans kreeg om ‘the inside story’ van
de Heineken-ontvoering te schrijven, heb ik een contract afgesloten met Cor van Hout toen hij in 1986 in Frankrijk in voorarrest zat voor dit misdrijf. Ik zou bijna zeggen: natúúrlijk heb ik een contract afgesloten. Je gaat niet een boek schrijven zonder eerst heldere afspraken te maken. Omdat Van Hout en
Willem Holleeder nog in Nederland terecht moesten staan, en er dus het nodige op het spel stond voor hem, wilde hij zelf ook een aantal dingen goed geregeld hebben. Per slot van rekening deed hij aan mij wel een volledige bekentenis over de misdaad van de eeuw, terwijl hij in Nederland nog voor de rechters moest komen. Riskante aangelegenheid voor hem… En dus kwam er een contract – door mij opgesteld – dat bijvoorbeeld wat geheimhoudingsclausules bevatte tot de publicatiedatum van het boek. Ook vond van Van Hout dat hij – en indirect zijn mededaders – moesten meedelen in de eventuele opbrengst. Filantroop is hij nooit geweest. Is er iemand in Nederland die dacht dat hij het voor niets had gedaan? Omdat ik zulke mooie blauwe ogen heb? Zijn stelling was: waarom zou ik meewerken als ik er niets voor krijg en het boek alleen maar tegen mij gebruikt kan worden? Dat leidde aanvankelijk tot een onbillijke verdeling. Van Hout drie kwart, ik één kwart. Maar dat kon mij niets bommen, ik wilde het boek wel voor niks schrijven of er zelfs geld voor meebrengen! MIJ ging het in ieder geval niet om geld. Het was kiezen tussen een boek of géén boek. Daarbij was op het moment van afsluiten van het contract nog helemaal niet bekend of het boek wel daadwerkelijk ooit zou uitkomen en wat het zou opbrengen. Ik was een jong, onstuimig en ambitieus misdaadjournalist en beschouwde het als Het Verhaal Van Mijn Leven. En dat is het ook geworden. Het is het best verkochte misdaadboek van Nederland en loopt al 23 jaar als een rode draad door mijn loopbaan. Ik heb er ook nooit een geheim van gemaakt dat die afspraak met Van Hout er was, in die zin is het wel grappig om te lezen dat zo’n contract bijna een kwart eeuw na dato toch ineens voorpaginanieuws is. Dat terwijl de hoofdredactie van De Telegraaf, waar ik toen werkte, in 1987 nota bene de eerste was die er van wist! En ook bij de lancering van het boek is het tijdens de persconferentie gewoon besproken. Onlangs heeft Elsevier er nog over bericht. Ik weet bovendien dat andere misdaadauteurs dit ook wel eens zo hebben gedaan. Godmother Thea Moear deelt bijvoorbeeld ook mee in de revenuen die de bestseller van
Bart Middelburg oplevert. En om iedereen even gerust te stellen: over de inkomsten van mijn boek is altijd keurig belasting betaald en het contract is door mij ook in 1987 al aan de belastingdienst overhandigd. Een andere reden dat het contract werd opgesteld – en waar het Telegraaf artikel ook over gaat – was dat ik wilde voorkomen dat
Alfred Heineken er misschien beslag op zou laten leggen. Er was nog losgeld zoek en het was mogelijk de bierbrouwer om die reden juridisch beslag op het boek wilde leggen. Dan zou een jaar hard werken voor niets zijn geweest. En dus kochten
Thomas van der Bijl – een toenmalige vriend van Van Hout – en ik na raadplegen van een fiscalist het ‘levensverhaal’ van de ontvoerder. Ik betaalde daar daadwerkelijk 5000 gulden voor, in die tijd een paar netto maandsalarissen, maar ik had het er graag voor over. Van der Bijl en ik waren dus de rechthebbenden, maar eerlijk gezegd wist ik wel dat Van Hout achter de schermen de volledige zeggenschap over Van der Bijl’s gedeelte behield. Hij zou ook wel gek zijn om dat voor zo’n bedragje uit handen te geven. Het geld dat er jaarlijks binnenkwam werd door Van der Bijl wel op gezag van Van Hout verdeeld onder de andere ontvoerders (die in de gevangenis zaten) en hun familie en kinderen. Toen Cor van Hout in 2003 werd geliquideerd, heeft Van der Bijl de rechten in een door hem op 21 april 2003 ondertekende schriftelijke verklaring overgedragen aan de erfgenamen van Cor van Hout, zijnde zijn kinderen. Sindsdien zijn zij voor de helft de rechthebbenden. Dat gaat overigens niet om spectaculaire bedragen meer. Het boek verkoopt nog steeds leuk (elk jaar een herdruk van enkele duizenden exemplaren), maar we leven niet in Amerika. In het Telegraaf-artikel stelt de weduwe van Thomas van der Bijl, die op 20 april 2006 zelf werd doodgeschoten in Amsterdam, dat zij feitelijk de rechthebbende is en dat daar met mij een geschil over is, maar dat is echt nergens op gebaseerd. Haar advocaat stuurde mij een paar maanden geleden een ‘vertrouwelijke’ brief. Ze ontkende aanvankelijk dat Thomas de rechten aan de erfgenamen had overgedragen en probeerde via haar raadsman een ‘regeling’ uit het vuur te slepen. Toen ik met de schriftelijke afstandsverklaring van Van der Bijl kwam, zei ze ineens dat deze ‘onder dwang’ moet zijn getekend. Ik was er persoonlijk bij dat Thomas – vrijwillig – tekende, maar goed, in theorie zou het nog kunnen. In mijn bezit was een proces-verbaal van de politie Kennemerland gekomen, waarin Thomas van der Bijl op 9 juni 2003 aangifte doet over een heel andere zaak. Maar geheel uit eigener beweging laat hij in deze aangifte de volgende alinea optekenen (om de verbalisant duidelijk te maken wie hij is): ‘Ik ben een tijdlang de beste vriend geweest van Cor van Hout. Sinds vijf jaar heb ik deze vriendschap achter me gelaten. Ik ben op een eerlijke manier mijn geld gaan verdienen. Ik had nog wel een vriendschappelijke band met Cor van Hout, maar niet meer zo intensief. Peter R. de Vries kan dit bevestigen’. En dan komt de volgende alinea, waarin hij zegt: ‘Ik had namelijk 70 procent van de royalties van het boek van de Ontvoering van Alfred Heineken. Peter had die andere 30 procent. Ongeveer vier weken geleden heb ik mijn gedeelte van de aandelen terug gegeven aan de vrouw van Cor van Hout, want ik vond dat die daar recht op had’. Nadat ik de advocaat van de weduwe dit politie-document heb toegestuurd – tezamen met een groot aantal andere ter zake doende stukken die de overdracht aantonen – heb ik niets meer van hem gehoord. Tja. Want wat moet je daar nog op zeggen? Je kan moeilijk beweren dat Van der Bijl ook op het politiebureau de duim schroeven is aangedraaid om dat te verklaren. Maar daarmee was de kous nog niet af, want wat de weduwe wel deed was dat zij een poosje later het oude contract uit 1986 en wat correspondentie aan John van den Heuvel en Bert Huisje van De Telegraaf gaf. Als het niet via de advocaat lukt, dan misschien wel via de pers. Zo werkt dat. Zo ontstaat nieuws. En ik ben een van de de laatsten die zich daarover mag beklagen, want op die manier krijg ik natuurlijk bij mijn programma ook wel eens wat toegespeeld. Wie kaatst… Toen ik dit stuk tikte, vroeg ik natuurlijk toch even aan mezelf: wat vind je er nu zelf van? Kan zo’n contract wel met een boef? Mijn antwoord is: ik heb gedaan wat ik heb gedaan in 1986 en ik heb daar geen spijt van. Ik heb er toen goed over nagedacht. Er ligt een boek dat ik wilde schrijven, nee, dat ik MOEST schrijven en dat er daardoor ook is gekomen. Een boek dat een crime-klassieker is geworden. En daar ben ik trots op. Ook nu het ineens weer nieuws in De Telegraaf is…"
