www.Holleeder.info

Dossier Holleeder

Ljubinko Becirovic "Duja"

Aan de ingenieuze moord op Ljubinko Becirovic "Duja" gaat een lange voorgeschiedenis vooraf. Duja had blond licht krullend haar was ongeveer 1.78 groot met een normaal postuur. Wel met een echte 'Joegoslavische' (boeven) kop met slimme blauwe bijna pret ogen. Ogen die ook altijd schitterde van pret als hij weer eens keer de jackpot had gewonnen of een toekomstig slachtoffer tegenkwam.

Duja's lijfspreuk was altijd als hij je zag:"Wie gehts mijn freund". Wat altijd een grote siddering teweeg bracht bij iedereen die hij als 'freund' begroette. Duja was al jaren in Amsterdam de ongekroonde leider van de Servische Maffia. Hij is in de jaren zeventig naar Nederland gekomen. Illegaal natuurlijk. Hoe komen trouwens al die zeer gevaarlijke Joegoslavische 'freunden' aan verblijfsvergunningen? Terwijl al die politieke vluchtelingen maar opgesloten worden in asiel centra's en de grootst mogelijke moeite hebben met het verkrijgen van een verblijfsvergunning. Terug kijkend kan je stellen dat op de eerste dag van zijn aankomst alvast stond dat Duja een gewelddadige dood zou sterven. In de begin periode van zin 'carriere' was Duja van een heel ander kaliber dan aan het einde van zijn gewelddadige leven. Duja en zijn bende hielden zich hoofdzakelijk bezig met de z.g. kleine criminaliteit, zoals oplichting, balletje balletje, gokken, inbreken, prostitutie(op zeer kleine schaal), af en toe een overvalletje.

En op zeer kleine schaal afpersing van hier en daar een café eigenaar van de één of ander buurt kroeg.

Het gebruikte geweld bestond hooguit uit een vechtpartij waar in sommige gevallen een gebroken bierglas of een keu werd gebruikt.

Ook was het inmiddels een publiek geheim dat als Duja en zijn groep neerstreek in je café, dat het café dan spoedig te koop stond. De gewone klanten wisten niet hoe gauw zij hun hielen moesten lichten en keerde nimmer wederom voor een biertje. Het lokale buurt kroegje onderging binnen de kortste keren een ware metamorfose. Het leek wel een Servisch rovers nest van de bovenste plank. Zo iets als de leeuwenkooi tijdens het voederuurtje in Artis. De "Joego's" reden zwaar bewapend af en aan. Bepaalde de sluitingstijd en wie of wat binnen mochten komen. Voerde er hun zeer Joegoslavische indringende 'gesprekken' met hun toekomstige slachtoffers, waarbij logischer wijs regelmatig de nodige klappen vielen. Incidenteel weleens een schot, ook wel met dodelijke afloop. Kortom zelfs de wijkagent durfde er geen teen meer binnen te zetten. Trouwens de politie kwam sowieso in die tijd niet zonder toestemming binnen. Te gevaarlijk!

Zelfs het meest doorgewinterde onderwereld lid zorgde er wel voor om zelfs niet per ongeluk het 'clubhuis' van de Joego's binnen te wandelen voor een biertje. 'Clubhuis' was de benaming die de 'onderwereld' hanteerde voor een buurtkroegje waar de Joego's van Duja waren neergestreken. Als Duja weer eens om moverende reden verkast was naar een ander buurt kroegje, dan ging dat als een lopend vuurtje door de 'onderwereld'. Het was één van de dingen die je hoorde te weten om in leven te blijven in de 'onderwereld'. Het 'Joego clubhuis' werd verreweg meer gevreesd dan welk politiebureau dan ook. Daar moet je niet komen.

"Duja zit daar tegenwoordig. Oppassen geblazen".

Als een bekend 'onderwereld' lid toch per ongeluk zo stom was om daar niets vermoedend naar binnen te lopen leidde dat tot veel leedvermaak bij de rest. Men zei dan onder elkaar, die heeft het duurste biertje van zijn leven gedronken, zo niet zijn laatste. Ondanks dat Duja al meer dan twintig jaar in Nederland was sprak hij nog steeds gebrekkig Nederlands. Half Duits, half Engels en een paar woorden Nederlands. Niet dat er ook maar iemand was die moeite had met hem te verstaan of in ieder geval was er niemand die dat liet blijken. Duja zijn lijfspreuk was "Wie gehts mein Freund?" En sloeg dan quasi nonchalant zijn 'kameraadschappelijke arm' om je schouder heen, waarbij je automatisch al het gevoel kreeg van hoe kom ik hier (levend)weg. Veel 'Top'-onderwereld gangsters hadden in de loop der jaren dan ook een soort automatische piloot ingebouwd, dat als zij Duja aan zagen komen gelijk aan de andere kant van de straat te gaan lopen met hun blik op het oneindige. En als ze dan onverhoopt pech hadden en toch de verschrikkelijke kreet hoorde: "Hé, freund, wie gehts!" O, Duja ben jij het. Ik had je helemaal niet gezien. Was Duja zijn tweede standaard vraag: "Magst du nog wass?" Dan was het standaard antwoord, behalve van de heel moedige altijd: nee, Duja, echt niet ik doe helemaal niets meer, echt niet al heel lang niet meer. ik zweer het je, Duja.

Meestal nam Duja genoegen met dit antwoord, maar soms niet en dan had je een sehr grosse probleem. Dan stelde Duja dat je tegen hem loog en waarom moest je nou juist tegen 'eerlijke' Duja liegen.

Dat was dus een zeer grosse belediging en die kon alleen uitgewist worden met de Vendetta met uiteraard dodelijke afloop of ... met een deel van je handel of...met je geld. Aan jou de keus.

Zover er spraken was van keuze.

Met de tijd ging uiteraard de prijs voor het verlenen van deze typische 'Joegoslavische' service steeds meer omhoog. Was er eerst nog in de tijd van "balletje, balletje" sprake van enkele tienduizenden guldens voor het verrichte van enkele (gewelddadige) diensten liep het gaande weg in de tonnen en later miljoenen.

De 'Duja gruppe' was qua omzet een sterk groeiend bedrijf.

Net als in het bedrijfsleven begon Duja dan steeds meer te denken aan een ' partnership'. Wat natuurlijk uiteindelijk leidde tot totale overname, al dan niet met een heuse sterfhuisconstructie voor de nieuwe partners. Duja verichtte reeds geruime tijd incasso's voor "Lange Frans" En dus was het voor Duja een logisch gevolg dat die "Lange" nu weleens zijn partner moest worden.

Het was toen reeds iedereen duidelijk in de 'onderwereld' dat in deze affaire "Lange Frans" weleens het slachtoffer kon worden van zijn eigen gevoerde beleid, waarvan in het verleden al zoveel andere het (dodelijke) slachtoffer waren geweest.

Het rommelde al een tijdje tussen de afdeling 'overname' en incasso van de 'Joego's' en de "Lange Frans groep".

Duja beweerde nog een miljoen te goed te hebben van "Lange Frans".
Lange Frans vond dat het slechts een verschil van mening was van hoog uit een ton. Over en weer werd er in dat stadium op elkaars groepsleden geschoten of in elkaar geramd. Waarbij gesteld mag worden dat de Duja groep beter in het bedrijven van geweld was dan de mensen van Lange Frans.

Het was nu er op of er onder. Voor het eerst sinds het bestaan van de Lange Frans groep waren zij nu eens de gejaagde. De party van de swingende hasj jaren '70-'80 waren nu definitief voorbij.

Lange Frans schakelde toen de concurrentie en aartsvijand 'Joego bende' van de Belgrado groep in, namelijk de Kroatische bende van de P. De groep van P werkt(e) nog steeds met de zg. "Delta groep" en andere groepen.

Dit resulteerde uiteindelijk in de nogal opzienbarende 'telefoon moord'.

Bij ingewijde was het namelijk bekend, dat als Duja op twee-hoog (of drie-hoog) thuis de telefoon aannam, hij altijd zijn telefoongesprekken voerde voor het raam aan de straat zijde (Hoofdweg) Amsterdam.

Duja kreeg in de middag een telefoontje thuis. Toen hij antwoordde en vervolgens bij het raam ging staan, werd er vanaf de straat diverse malen op hem geschoten. Twee of drie kogels raakte hem in zijn buik.

Volgens de leden van de Duja bende was de groep van P. verantwoordelijk voor de uitvoering in opdracht van Lange Frans voor deze aanslag. Tot vandaag de dag verkeren deze beide Joegoslavische groepen nog in een strijd op leven en dood en inmiddels zijn er in beide kampen al de nodige doden gevallen.Ondanks dat Duja zwaar gewond was, is hij nog onmiddellijk met getrokken revolver naar beneden gerend om de daders aan te pakken. Dit laatste heeft hem uiteindelijk zijn leven gekost. Hierdoor was het lood door zijn ingewanden verspreid. Volgens de dokters in het ziekenhuis had Duja het overleefd als hij gewoon, nadat hij was neergeschoten was gaan liggen.

Hij is op straat neergestort en vervolgens in een coma geraakt. Hij is drie weken in het ziekenhuis in een coma gebleven voordat hij zijn laatste adem uit blies. De dokters spraken, gezien zijn verwondingen van een uitzonderlijke lichamelijk sterk individu. Maar ook geestelijk kan ik verzekeren dat Duja voor de Duivel niet bang was.

Het zou nooit meer worden hoe het was geweest in het oude gezellige Lange Frans Amsterdam-Noir tijdperk waar iedereen van het ene feest naar het andere feest zijn zakken liep te vullen.

De dood van Duja luide een nieuwe fase in de onderwereld van Amsterdam.

Het tijdperk van "De Killing Fields of Amsterdam" was geboren.

LAATSTE HOLLEEDER NIEUWS

Personen rond Holleeder

Holeder,Holleder,Holeeder,Hooleder,Hoolleeder,Holeedder,Holleedder het moet zijn Holleeder